print paginaInterview: Herinneringen aan een onmogelijke liefde

Het stuk Agatha van de Franse schrijfster Marguerite Duras staat bekend als la pièce d'inceste : de geliefden die voor het laatst samenkomen om daarna definitief afscheid te nemen, blijken broer en zus te zijn. Voor theatermaker Yves De Pauw heeft Agatha, als stuk over onmogelijke liefde, niversele
draagkracht.
door Michaël Bellon

Yves De Pauw (1978) behoort nog tot de categorie ‘jonge Belgische theatermakers’, maar heeft al behoorlijk wat werk op zijn naam staan. Hij studeerde in 2001 af als acteur aan de toneelafdeling van het Rits in Brussel, en speelde onder meer voor Raven Ruëll, Jan Decorte en ‘t Arsenaal. Met de actrice Iris Van Cauwenbergh richtte hij in 2006 compagnie lodewijk / louis op, waar hij ook zijn schrijftalent verzilvert. De Pauw en Van Cauwenbergh zijn verwante theaterzielen met een complementaire verbeelding, en een gedeelde thematische fascinatie, die ook in Agatha weer tot uiting komt.

De Pauw: ‘In veel van onze stukken zitten personages die geacht worden een liefdesrelatie te hebben, maar plots het gevoel krijgen dat ze met elkaar opgescheept zitten, waardoor hun frustraties en lelijke kanten de bovenhand krijgen. Dat fascineert ons: dat degene waar je eens verliefd op werd, tien jaar later juist de laatste persoon is geworden waar je nog bij wilt zijn. Van deze situatie geeft Agatha in zekere zin een spiegelbeeld. De Pauw: ‘In Agatha is er wél nog steeds sprake van pure liefde, terwijl de relatie tussen de twee personages eigenlijk nooit heeft bestaan - tenzij in hun hoofd.’

De Pauw speelt in Agatha niet naast Van Cauwenbergh (die net mama is geworden), maar naast Lotte Heijtenis. Met haar speelde De Pauw eerder een tekst van Duras, Le Square. ‘De teksten van Duras hebben iets monolitisch. Je denkt dat er niet doorheen te komen is als je niet vanaf het begin meegezogen bent. Maar alles wat er staat, is erg menselijk, komt van diep van binnen, en kon niet anders dan geschreven worden.’

Dat de liefde die Duras beschrijft er één tussen broer en zus is, vindt De Pauw eerder bijzaak. ‘Gaandeweg komt naar boven waarom het hier om een onmogelijke liefde gaat, maar die verklaring is niet eenduidig. Het stuk zegt ook iets universeels over de onmogelijke liefde. Bij Duras heb je nooit het gevoel dat je het hele verhaal hebt doorgrond. Het is opgebouwd uit herinneringen van de personages, en Duras zei zelf dat ze niet zozeer de herinneringen maar de gaten ertussen belangrijk vond. Ze wilde herinneringen niet toetsen op hun waarheidswaarde, maar ze laten zijn wat ze zijn in een hoofd en tonen wat ze teweegbrengen.’

Agatha wordt op 07.12.10 gespeeld in de Brakke Grond.

Michaël Bellon is freelance cultuurjournalist en schrijft onder meer voor De Standaard, Brussel Deze Week / AGENDA en Etcetera.