print paginaAbattoir Fermé, Monkey

MONKEY IS A LANGUAGE-NO-PROBLEM PERFORMANCE: READ ENGLISH TEXT

'Monkey [****] is, om zijn hypnotische kracht en zijn souvereine stijloefening, de beste productie van Abattoir Fermé sinds het gevierde Tourniquet.' (De Standaard)

"Je kunt er een verbeelding van een naar necrofilie neigend begrafenisritueel in herkennen. Maar meer nog is Monkey een pornokomedie die de nachtmerrie – de gevolgen en het overleven ervan – fluks portretteert. (Knack)

"Stout wordt het soms wel, goor echter nooit. Het is Abattoir Fermé al lang niet meer om het choqueren te doen, maar om het installeren van een langzaam opbouwende suspense in een underground sfeertje: met prachtig uitgekiend licht, de straffe soundscape van Kreng (inclusief ijzingwekkend hoge frequenties) en een paar beeldende hoogtepunten, slagen ze daar zeker in." (CJP)

De voorstellingen van Abattoir Fermé staan bekend om hun hoogst eigenzinnige theatertaal. Hypervisueel, barok, filmisch, lyrisch en niet zelden met een dikke streep gitzwarte humor. Monkey is een voorstelling over het leven van the Earl of Rochester. Geïnspireerd door deze melancholicus met een donker wereldbeeld maakt Abattoir Fermé een voorstelling over uitzichtloze personages, gevangen in een lelijke, groteske planeet, zonder mededogen en bikkelhard.

Het gezelschap vertrok van twee inspiratiebronnen: de 17e eeuwse libertijn John Wilmot én de losgeslagen “Bundy Drive Boys”. John Wilmot maakte deel uit van een select clubje viespeuken dat zichzelf The Ballers noemde. Samen dronken en neukten ze zich een weg naar de vergetelheid, in een poging te ontsnappen aan de aristocratische routine. Dezelfde laveloosheid vinden we bij de Bundy Drive Boys, een illuster broederschap uit het Hollywood van de 1940’s waartoe o.a. Erroll Flynn, W.C. Fields en John Barrymore behoorden. Die heren gingen de geschiedenis in als steracteurs uit Hollywoods Golden Age, maar het waren ook (en vooral?) notoire drankorgels, die hun verveling verdreven met seks, zuippartijen, kunstvervalsingen en buitensporige fratsen.

Zelfdestructie, theatrale transgressie, onstilbare lusten, misantropische humor,...: de gelijkenissen tussen de zeventiende-eeuwse court wit John Wilmot en het ontspoorde acteursgenootschap van de Bundy Drive Boys zijn opvallend en bleken dankbaar theatermateriaal voor Abattoir Fermé. Verwacht echter vooral géén historische reconstructie...

Net als o.a. Tourniquet en Mythobarbital wordt Monkey opnieuw een productie zonder gesproken tekst. Hypervisueel, barok, filmisch en lyrisch theater, voorzien van een veeg donkere humor.

 De spelerskern van Abattoir Fermé (Tine Van den Wyngaert, Kirsten Pieters en Chiel van Berkel) wordt voor Monkey vervoegd met Sung-Im Her (o.a. Needcompany) en Matteo Simoni (o.a. FC Bergman). De muziek is van Kreng.

www.abattoirferme.be

Op zaterdagavond gratis te combineren met de korte solo I AM SOME BODY PARTS van Soetkin Demey, na afloop van Monkey om 22u30. 
 

ENGLISH TEXT

MONKEY
Sat 28 Jan, 20h30
Sun 29 Jan, 15h00
For its new piece Monkey, Abattoir Fermé finds inspiration in two legendary tales of debauchery. In the 17th century, John Wilmot assembled the so called Merry Gang, a bunch of artists and noblemen from the court of Charles II, to keep him company when going down the drain. In the 1940’s, Erroll Flynn, W.C. Fields, John Barrymore and other Hollywood stars styled themselves the Bundy Drive Boys, when going out on the rampage together.

Booze and sex, public provocation, pranks and practical jokes, theatrical pose, misanthrope humour, transgression and self destruction,.. are all recurrent themes with both outfits.

For Abattoir Fermé the misadventures of these two clubs formed only a starting point, from which the company drew a portrait of a new group of characters who find themselves in a permanent state of “in extremis”, somewhere on a distant and lonely planet, ugly, grotesque and without mercy.

After Tourniquet, Mythobarbital and Snuff, Abattoir Fermé’s Monkey is once again a performance without text.