worse-1luc_depreitere.jpg

Luc Depreitere

Lisbeth Gruwez / Voetvolk

It's going to get worse and worse and worse, my friend

In It's going to get worse and worse and worse, my friend geeft Lisbeth Gruwez gestalte aan het archetype van de grote orator. Eerder dan in te zoomen op de inhoud van zijn opzwepende woorden, ontmantelt ze de gepassioneerde extase waarin hij verkeert. Gruwez keert met de solo die in 2012 haar internationale doorbraak betekende terug naar Amsterdam. 

Een speech kan een machtig wapen zijn. Door de eeuwen heen heeft hij talloze massa's begeesterd en tot actie opgezweept, zowel ten goede als ten kwade. Hij heeft revoluties ontketend en oorlogen van brandstof voorzien, gestuurd door de onmetelijke kracht van woorden. Maar een speech beroert niet alleen de toehoorders, hij brengt ook de spreker zelf in een staat van vervoering. Niet zelden verliest die zich in een stroom van woorden en de roes van het extatische spreken.

In It's going to get worse and worse and worse, my friend geeft Lisbeth Gruwez gestalte aan het archetype van de grote orator. Eerder dan in te zoomen op de inhoud van zijn opzwepende woorden, ontmantelt ze de gepassioneerde extase waarin hij verkeert. De voorstelling was dan ook het startpunt van 'de triptiek van het extatische lichaam', een trilogie die ze vervolledigde met AH/HA (2014) en We're pretty fuckin' far from okay (2016).

Voor de soundscape die Gruwez aanstuurt in haar onderzoek, deconstrueerde geluidskunstenaar Maarten Van Cauwenberghe een speech van Jimmy Swaggart, een bevlogen televisiepredikant die zijn publiek aanmaant zichzelf niet uit te leveren aan allerhande aardse verleidingen.

Het is met zijn onheilspellende woorden dat Lisbeth Gruwez en Maarten Van Cauwenberghe (samen Voetvolk) hun stalen reputatie hebben geïnstalleerd. It's going to get worse and worse and worse, my friend werd geselecteerd voor het TheaterFestival van 2012, tourt nog steeds in binnen- én buitenland en is intussen één van de meest gespeelde Belgische podiumproducties ooit.

Trailer

 

Lisbeth Gruwez

Lisbeth Gruwez studeerde aan het Stedelijk Instituut voor Ballet en aan P.A.R.T.S. en startte haar professionele carrière bij Ultima Vez in The Day of Heaven and Hell, een project over Pier Paolo Pasolini. Vanaf 1999 werkte ze samen met Jan Fabre voor de voorstellingen As long as the world needs a warrior’s soulJe suis sang en de befaamde solo Quando l’uomo principale è una donna. Ze was één van Jan Fabres guerriers de la beauté (‘krijgers van de schoonheid’), en is te zien in de gelijknamige film van Pierre Coulibeuf. Daarnaast werkte ze ook met o.a. Jan Lauwers, Grace Ellen Barkey, Riina Saastamoinen, Sidi Larbi Cherkaoui en Peter Verhelst.

In 2007 stichtte ze samen met geluidskunstenaar Maarten Van Cauwenberghe, met wie ze al nauw samenwerkte bij Jan Fabre, het dansgezelschap Voetvolk. Samen creëerden ze al tien voorstellingen, waaronder It’s going to get worse and worse and worse, my friendAH/HA, Lisbeth Gruwez dances Bob DylanWe’re pretty fuckin’ far from okay en The Sea Within. Hun werk steunt op de dialoog tussen dans en geluidsontwerp, dat steeds live wordt gevoerd: hoe kunnen ze elkaar uitdagen en beïnvloeden?

Pers

★★★★ | Theaterkrant

"Als in het tweede deel de losse bewegingen aan de woorden op de geluidsband worden gekoppeld, ontstaat er door een zorgvuldige opbouw verstaanbare taal. ‘We have not made any advancement at all’ en ‘It’s going to get worse and worse and worse, my friend’ – het zijn woorden van de ultraconservatieve Amerikaanse televisiepredikant Jimmy Swaggart. Choreografe en danseres Lisbeth Gruwez nam een donderpreek van de dominee als uitgangspunt voor haar solo, waarin zij op intelligente wijze de macht van de taal tot op het bot ontleedt. Zij plaatst haar bewegingen trefzeker en daagt haar publiek uit als een torero die zich gesterkt voelt door zijn gekozen strategie om de stier te overmeesteren."

Lees de volledige recensie

Credits
Van en met Lisbeth Gruwez
Artistiek Advies Bart Meuleman
Compositie, geluidsontwerp & assistentie Maarten Van Cauwenberghe
Styling Veronique Branquinho
Lichtontwerp Harry Cole & Caroline Mathieu
Technisch directeur Thomas Glorieux
Productie Voetvolk vzw
Coproductie Grand Theater Groningen, Troubleyn/Jan Fabre, Theater im Pumpenhaus, Andwhatbesidesdeath