Hoe is het nu met:

fotografe Sanne De Wilde?

Sanne De Wilde Citybooks

In het voorjaar van 2014 opende de eerste solo-expositie van Sanne De Wilde in de Brakke Grond. The Dwarf Empire werd een groot succes. Hoe gaat het nu met deze Vlaamse fotografe, wiens werk in de zomer van 2015 uitgebreid te zien is op Fotofestival Gent.

 

Sanne De Wilde (1987, Antwerpen) studeerde fotografie aan het KASK in Gent. Haar afstudeerproject, het boek The Dwarf Empire (2012)  won de Photo Academy Award 2012 in de categorieën Volkskrant Magazine en De Morgen, evenals de International Photography Award Emergentes DST 2013. In 2013 won ze met haar reeks portretten van albino’s in Samoade de Nikon Press award voor Young Promising Photographer. De British Journal of Photography selecteerde De Wilde in 2014 als een van ‘the best emerging talents from around the world'. Momenteel werkt De Wilde als freelance fotograaf bij de Volkskrant

Voor het project citybooks maakt Sanne De Wilde een stadsportret van Gent. De reeks van 24 foto's zal in het kader van Fotofestival Gent tentoongesteld worden in STAM van 12 juni tot 30 augustus 2015. Daarnaast zullen in de tentoonstelling ook haar indrukwekkende reeksen Samoa Kekea en Snow White te zien zijn.

Interview door Amandine Van Lathem

Vorig jaar had je je eerste solo-expositie in de Brakke Grond, genaamd The Dwarf Empire . Waarover gaat deze fotoserie?
Het is een project dat ik gedaan heb in het zuiden van China over een attractiepark met dwergen. Het is een themapark dat gebouwd is door de rijke zakenman Cheng Mingjing. Hij wilde iets goeds doen voor kleine mensen. Toeristen kopen een kaartje en komen dan kijken naar een show die de dwergen twee keer per dag opvoeren.

 

Hoe ben je erop gekomen om het rijk van de dwergen te gaan fotograferen in Zuid- China?
Ik had er op internet iets van gezien. Maar het park bestond toen nog maar twee jaar. Weinig mensen wisten er iets over en of het überhaupt écht was. De foto’s die de mensen van het pretpark toonden of de infobrochure laten het er allemaal veel spectaculairder uitzien dan het eigenlijk is.
Ik was vooral getriggerd door de verhouding van dat voyeurisme, van grote mensen die aan het poseren zijn met kleine mensen en hoe verwrongen dat allemaal samenkomt in de foto.
Het is boeiend om te kijken naar de ander en wat voor vormen dat aanneemt. Daar neemt dat dus de vorm aan van een pretpark met nepmuren en neprotsen. Eigenlijk is dat gewoon een modern voorbeeld van de zoo humain, van een mensententoonstelling. Dat is wat mij boeide, en daarom ben ik er gewoon naartoe gegaan. Om met mijn eigen ogen te zien wat dat was.


Anderhalf jaar lang heb ik geen weekends gehad, geen avonden, niks. Ik kon op een bepaald moment zelfs niet meer zittend eten

 

Koos je dit onderwerp puur uit interesse of wilde je er iets mee bereiken?
Goh, ik wil er wel iets mee aan het licht stellen. Die circussen van vroeger, dat is helemaal nog niet zo lang geleden. Mensen hier zien dat als iets dat ver van hun bed gebeurt en schilderen dat ook gemakkelijk af als ‘gekke Chinezen, wat doen ze toch allemaal’. Als mensen de foto’s zien, zijn ze vaak verbouwereerd. En dat terwijl het eigenlijk niet zo heel lang geleden ook nog bij ons gebeurde.
 

Heeft de expositie in de Brakke Grond vorig jaar tot iets geleid? Heb je veel reacties gekregen?
Er werd veel over de expositie geschreven in de Nederlandse pers. Ik ben in Reyers Laat geweest en Cobra heeft onder andere een filmpje gemaakt tijdens de opbouw van de tentoonstelling.
Daarna heb ik nog verschillende exposities gehad met mijn geproduceerd werk. En dat was een groot cadeau voor mij. Ik had mijn werk namelijk in een boekvorm gemaakt, maar kon het nog niet presenteren of tentoonstellen. En hiervoor konden we dat wél produceren. We hebben dan een grote selectie kunnen maken en het op verschillende manieren kunnen uitwerken.
 

Wat heb je zoal gedaan tussen je expositie in de Brakke Grond vorig jaar en nu?
Dankzij de tentoonstelling hier kon ik mijn werk eindelijk tonen en daarmee andere mogelijkheden aangrijpen. Zo is er na de Brakke Grond een solotentoonstelling geweest in Parijs in mei vorig jaar. En dan in Leuven, Antwerpen en opnieuw in Amsterdam. Ook was er een tentoonstelling in Brugge- BruggeFoto- , en een groepstentoonstelling in Rotterdam.

 

Staan er nog nieuwe projecten op de planning?
De tentoonstellingen blijven een beetje lopen. Voor nieuwe projecten heb ik nog geen tijd gehad. Maar ik sta op springen (lacht). Ik wil heel graag nieuwe dingen maken.
De tentoonstelling in de Brakke Grond vorig jaar heeft zeker veel teweeggebracht, maar langs de andere kant ben ik ook weer meegezogen in een maalstroom van gebeurtenissen die compleet over mij heen is gespoeld.
Ik was heel veel aan het werken en aan het tentoonstellen en ik werd elke week wel gebeld voor interviews. Ik heb anderhalf jaar geen weekends gehad, geen avonden, niks. Ik kon op een bepaald moment zelfs niet meer zittend eten omdat ik zo veel haast had en constant onderweg was. Het werd plots heel veel om bij te houden. Ondertussen produceerde ik ook heel veel voor de Volkskrant. Ik heb dus niet stilgestaan (lacht).

Op 12 juni is er de tentoonstelling van City Books Gent, dat deel uitmaakt van een fotofestival in Gent. Daar komen twee albinoprojecten van mij; Snow White en Samoa Kekea. Hoe genetisch materiaal jou of een samenleving vormgeeft, interesseert mij. Maar ik vind het wel totaal verschillende projecten. Heel veel mensen scheren dit over één kam met The Dwarf Empire omdat ze zeggen dat het allemaal mensen zijn die anders zijn. Maar daar gaat het niet over. The Dwarf Empire is een heel specifiek verhaal over voyeurisme en over de mensenzoo. Het gaat wel over de ander en hoe mensen ernaar kijken. Maar mensen met albinisme, dat is voor mij een ander verhaal met een andere benadering. Ik breng het dan ook anders in beeld.