Marieke Dermul en haar European Citizen Popsong

"Ik ben niet de grootste activist, maar wel voorstander van een idealistisch Europa"

Marieke Dermul (Brugge, 1988) studeerde in 2014 af aan de mimeopleiding van de Theaterschool Amsterdam. In het voorjaar van 2016 resideerde ze in de Brakke Grond om te werken aan haar European Citizen Popsong. De komende tijd reist ze naar verschillende Europese hoofdsteden om daar met lokale muzikanten aan een Europees lied der verbroedering te werken. Ze wil een ode brengen aan de diversiteit in Europa, in plaats van dat we ons er door bedreigd voelen: "Die angst wil ik ombuigen in inspiratie."

Onderweg naar het Eurovisie Songfestival

"Kan ik met een popsong de wereld veranderen?" Met die vraag belde Marieke naar politici terwijl ze zichzelf filmde met een Gopro-camera: "Uiteindelijk kwam ik bij een Waal terecht die voor de VN werkt," vertelt Marieke. "We hebben een uur lang serieus gepraat." Zo begon het idee voor een European Citizen Popsong. De eerste versie van het lied vond al snel een podium. "In 2016 heb ik op de Dag van Europa tijdens de open dag van het Europese Parlement de beginversie van European Citizen Popsong gespeeld. Nu is het idee om verschillende versies van het liedje te maken met behulp van alle muzikanten die ik tijdens mijn reizen ontmoet. In Popsong wil ik niet-evidente muziekstijlen mixen. In Boedapest heb ik met een cellist, een accordeonist en een rockgitarist gespeeld, en in Athene met een bouzouki- en een djembé-speler. In april ga ik naar Londen en Berlijn. In mei wil ik tijdens het Eurovisie Songfestival naar Kiev. En in 2018 wil ik proberen om namens België deel te nemen aan het Eurovisie Songfestival.”     
 

"Ik wil graag de naïeve, idealistische kant van Europa laten zien"


Marieke weet dat ze met haar Popsong de wereld niet gaat veranderen. Dit project doet ze omdat ze niet meer begrijpt hoe mensen denken, vertelt ze. Door mensen zelf te ontmoeten wil ze het menselijke gezicht van Europa terugvinden. "Er is veel wantrouwen richting de politiek en Europa, omdat de meeste mensen het als bureaucratisch en ondemocratisch zien. Maar ik wil juist graag de naïeve, idealistische kant van Europa laten zien. Tijdens mijn reizen door Europa is het liedje een prettige manier voor nieuwe ontmoetingen. Het is een middel om tot gesprekken te komen en om op een niet-moralistische manier informatie te vergaren. In de media hoor je altijd de extreme meningen. Ik mis de persoonlijke interviews in de journalistiek. In mijn ideale Europa kunnen we met elkaar samenleven en brengen we ode aan de diversiteit, in plaats van dat we ons daardoor bedreigd voelen. Met mijn werk wil ik die angst ombuigen in inspiratie."
 

"Deze voorstelling zou ik niet in opdracht van de EU kunnen maken" 


De verschillende studies die Dermul volgde komen in dit project samen: voordat ze naar de Theaterschool in Amsterdam ging, heeft ze Europese studies in Gent gedaan. Het heeft haar tot een voorstander van een idealistisch Europa gemaakt en ze gebruikt dit theaterproject om dat uit te dragen. Toch wil ze zichzelf niet activistisch noemen. "Ik werk vanuit nieuwsgierigheid, ik zou deze voorstelling dus ook niet in opdracht van de Europese Unie kunnen maken. Je moet je kunnen blijven openstellen."
 

"Die EU-pet werkt provocerend. Daar schaam ik me dan soms voor"


Tot nu toe is Dermul tevreden met hoe het project gaat, al gaat het er soms 'hardcore' aan toe en krijgt ze te maken met heftige anti-Europese sentimenten. "In Athene stond ik bijvoorbeeld met mijn EU-pet op een markt, waar alleen maar Grieken waren. Het voelde heel onveilig, want die EU-pet werkt provocerend. En daar schaam ik me dan soms voor. Ik werk samen met een filmmaker. Hij waarschuwt mij vaak voor onveilige situaties. Soms moet ik daar toch tegenin druisen om de echte reacties te kunnen uitlokken. Maar uiteindelijk heb ik daar op die markt toch mijn Popsong gedaan. Dat leidde tot nieuwe ontmoetingen, onder andere met een illegale Afrikaan. Hij wilde niet gefilmd worden, omdat hij bang was dat zijn familie dan zou zien dat hij geen succesvol leven in Europa had.” 

"Kunst is het excuus om iedereen vragen te mogen stellen"


Nieuwsgierigheid naar de medemens, grote thema's persoonlijk maken en muziek. Dat zijn de belangrijkste drijfveren voor Marieke Dermul. Ze maakt haar voorstellingen door informatie te vergaren bij veel verschillende mensen en hun input te gebruiken. Dat proces van informatieverzameling, de interactie en ontmoeting met mensen zie je terug in het uiteindelijke resultaat. Marieke is daar heel duidelijk in: "Het hele traject is voor mij even interessant als de voorstelling zelf. Ik wil niets pretenderen, maar het proces laten zien. Het publiek voelt zich betrokken bij wat ik vertel, omdat ze er onderdeel van worden." Muziek is voor haar onmisbaar en een heel belangrijke factor in alles wat ze maakt. Maar een professionele muziekcarrière lijkt haar niks. "Ik maak heel graag muziek en mijn broer is muziekproducer, maar als actrice en theatermaakster ben ik beter!"

 

Mariekes zoektocht zal resulteren in een zaalvoorstelling. Deze is op 19 en 20 december 2017 te zien in de Brakke Grond.

Info en tickets

Marieke in Budapest

Deze Hongaar heeft zelf gevoeld wat het is om niet vrij te zijn. Nooit nog wil terug naar gesloten grenzen. Hij maakte het idealistische ontstaan van de Europese Unie mee. Zullen zijn kleinkinderen het verval van Europa aanschouwen?

Marieke in Athene:

Phivos Diamantis heeft zijn mini-bouzouki met de hand gemaakt. Hij is de jongste muzikant waarmee Marieke tot nu toe heeft samengewerkt. Hij houdt niet van de Europese Unie omdat het systeem volgens hem enkel en alleen op financiële motivaties steunt. Maar wanneer Marieke hem vraag of hij nog hoop heeft voor de toekomst, antwoordt hij: "Natuurlijk, is er nog hoop. Het gaat niet goed hier in Athene, echt niet goed, maar we moeten ervoor zorgen dat wat wij op kleine mensenmaat kunnen bewerkstelligen, overwaait op groter niveau."